Ne zaman hüzünlensem aklıma çakılan görüntüler siyah-beyaz
fotoğraflar oluyor. Başka bir renk algılayamıyorum (sanırım bana özgü bir durum
değil…) ve ne zaman siyah-beyaz fotoğraf görsem hüzünleniyorum. Beynimden çıkardığım ilk çivi hüzün oluyor…
Gariptir ama bu hüzün duygusu beni mutlu ediyor.
Gönderdiğin fotoğraflara baktıkça beynimdeki tokmak sesleri
geriye çekiliyor şu an savaşı kaybetmek üzereler.
Aristo mantığında yalnızca siyah-beyaz vardır-Belki de büyük
düşünür Beşiktaşlıydı. Kim bilir!
Bulanık yani gri mantık yüzyıllar sonra (elli yıl kadar
önce) belirsizliklerle çalışabilme, çözebilme yöntemi olarak ortaya çıktı, çıkarıldı.
Bu beni mutlu ediyor işte…
Fotoğraf salt fotoğraf değildir.
Yayınlanan ikinci kitabının ilk sayfalarındaki “içindekiler”
bölümünün ne kadar önemli olduğunu tartıştığımızı ve “önemli” olmasında mutabık
kaldığımızı anımsarsın.
Siyah-beyaz fotoğrafların tek tek hazin öyküleri olduğuna
inanırım. Önemli olan onları konuşturmak…
Bak göreceksin sana anlatacakları o kadar çok şey var ki…
“İçindekiler” bölümü ile yetinmemek gerek, içine dalmak,
biraz kazımak çok fazla eşelemek gerek. Biraz kurcaladığında önce isimleri
bulacaksın belli belirsiz, sonra o isimlere maske takacaksın. O maskeler sen resmi eşeledikçe şekil
alacaklar; bir elinde ıspatula diğerinde fırça dünyanın en yaratıcı
heykeltıraşı, en iyi portre yapanı sen olacaksın ve her şey illa siyah-beyaz
olacak.
Sonra şekil verdiğin o maskelerin ne kadar tanıdık veya ne
kadar tanımadık olduklarını gözlüğünün üzerinden bakarak küçük kızına
anlatacaksın. Kırpıştırdığın gözündeki bir damla yaşı parmağınla silerken
iliklerine işleyen o tatlı hüznü yudumlayacaksın. Şakağında pıt pıt atan o
incecik damarın maskelerden en arkada kalanının geçmişten gelen ve beyninin bir
kıvrımında kireçlenmeye yüz tutmuş o masum kini nasıl da eritip ter ile
birlikte akıttığına tanık olacaksın-tarih bunları yazacak…
Fotoğraf… İlla siyah-beyaz olanı…
Adamı konuşturuyor…
Yazı: Sakip BAYHAN
Fotoğraflar: Saadet Berköz Canoğlu'nun arşivinden...
